Σάββατο 22 Μαρτίου 2008

Οι φίλοι μου



Αυτό το άρθρο είναι αφιερωμένο στους φίλους μου.

Προ μέρες έκανα ένα υπολογισμό ποιοι είναι οι φίλοι μου; Μετρούσα ξαναμετρούσα αλλά χρησιμοποιούσα μόνο τα δάκτυλα του ενός χεριού και αυτά όχι όλα. Ίσως να χρειάζονται μόνο δύο. Ένας είναι ο Κώστας και ο άλλος είναι ο γιατρός. Ο Κώστας είναι από αυτούς τους ανθρώπους που ξέρεις ότι όταν το χρειαστείς αυτός θα είναι εκεί, και απλά παρακαλάς να μην τον χρειαστείς. Δε μπορώ να πω και άλλοι θα βοηθήσουν στα δύσκολα όπως ο Παναγιώτης αλλά ο Κώστας είναι ένας.
Η περίπτωση του γιατρού είναι άλλη. Είναι φίλος από τα φοιτητικά μου χρόνια από αυτούς που βγάλαμε σαββατοκύριακα με τηγανόψωμα, που με κουβάλησε σουρωμένο στο νοσοκομείο που ξέρει πολλά για μένα. Τον είχα χάσει πολύ καιρό και βρεθήκαμε επεισοδιακά τελευταία. Με τον γιατρό περάσαμε ωραία χρόνια και παλαιότερα ως ρεμάλια και πρόσφατα ως οικογενειάρχες.
Δε πρέπει να είμαι άδικος όμως έμπρακτα κοντινοί άνθρωποι αρκετές φορές με βοήθησαν όπως ο άλλος Κώστας ο Νίκος και άλλοι που νομίζω ότι θα το κάνουν και αυτοί. Οι γυναίκες φίλες μου είναι ένα άλλο κεφάλαιο και ίσως ασχοληθώ σε άλλο άρθρο.
Νομίζω ότι όμως οι πιο χρήσιμες φιλίες σε κάποιον είναι αυτές που δεν άξιζαν. Το λέω αυτό γιατί πάντα στην πορεία της ζωής θα υπάρχουν τέτοιες που νομίζεις ότι είναι καλές φιλίες αλλά αποδεικνύονται σκάρτες. Είναι πολύ χρήσιμες γιατί είναι εκπαιδευτικές σε κάνουν πιο σοφό πιο οξυδερκή πιο κριτικό. Μη νομίζεται ότι τέτοιου είδους φιλίες τις αντιμετωπίζεις στην αρχή της ζωής σου μόνο κοντά στην εφηβείας λόγο έλλειψης εμπειρίας. Εγώ τουλάχιστον έχω εκπαιδευτεί με αυτόν τον τρόπο (την έχω πατήσει) αρκετές φορές και πρόσφατα. Οι κατηγορίες της σκάρτης φιλίας είναι: οικονομικές φιλίες (δανεισμός), συναδερφικές φιλίες (την κατάλληλη ώρα συνομοτούν εναντίων σου), φιλίες συμφέροντος (αποσκοπούν σε κάτι).
Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό γιατί έχω φίλους καλούς και πολλές ευκαιρίες να μάθω ποιοι δεν άξιζαν την φιλία μου.

1 σχόλιο:

spirtoylis είπε...

ωχ πάντα δυσκολεύομαι με την αριθμητική των φίλων ίσως να ξέχασα τον Αντώνη