Πόνος

Είναι αναμφισβήτητο ότι η υγεία είναι το πολύτιμο αγαθό και αλλά γιατί πρέπει να την εκτιμάμε ειλικρινά μόνο όταν κλονίζεται; Το σίγουρο είναι ότι ο πόνος εξανθρωπίζει αλλά δε είναι άδικό αυτό; Πρέπει να δούμε κάποιον να υποφέρει ανήμπορος για να κάνουμε κάτι γι αυτόν και πολλές φορές ούτε τότε; Τα παραπάνω γίνονται απόλυτα όταν πρόκειται για τον δικό μας πόνο. Τότε παραδινόμαστε και χωρίς καμιά άμυνα. Γιατί όμως πρέπει να φτάσουμε σε αυτό το σημείο για να είμαστε ταπεινοί και να δείχνουμε κατανόηση. Όσοι έχουμε περάσει τέτοιες στιγμές αδυναμίας πιστεύω ότι αποστασιοποιούμαστε από την κατάσταση μας και υπάρχει μετάνοια όχι με τη θεολογική διάσταση αλλά με την ανθρώπινη. Μέρος αυτής εμπειρίας παραμένει και μετά την περιπέτεια μας σε ικανοποιητικό βαθμό επαληθεύοντας το παραποιημένο ρητό «Ότι δε μας σκοτώνει μας κάνει πιο καλούς ανθρώπους» Ίσως να έχει δίκιο ο χριστιανισμός ότι τέτοιες δοκιμασίες είναι ένα είδος ευκαιρίας αναθεώρησης. Ίσως να φταίει η αλαζονία της νεότητας και υπερεκτίμησης των δυνατοτήτων της και στην συνέχεια η αδράνεια, εγωισμός και η απληστία. Είναι κρίμα όμως πάντως ξανάλεω να χρειάζεται κάθε φορά να φτάνουμε στο τέλμα για να αναθεωρήσουμε. Ήρθε η ώρα όμως να αναφέρω παραδείγματα για να μην είναι το άρθρο μου θεωρητικό. Οι πιο πολλοί αιμοδότες που ξέρω έγιναν εθελοντές μετά από ώρες αγωνίας εύρεσης αίματος για συγγενείς τους. Ο γνωστός συνθέτης έκανε δηλώσεις συγχώρεσης για τον μυθικό λαϊκό τραγουδιστή αφού έμαθε ότι έχει ανίατη αρρώστια. Μόνο όταν έχουμε κοντινό μας πρόσωπο με λευχαιμία αποκτούμε οικολογική συνείδηση.
Εάν λοιπόν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι πρέπει που και που να σταματάμε εντελώς κόντρα στο ξέφρενο ρυθμό της εποχής μας να απομονωνόμαστε και να αρχίσουμε εσωτερικό διάλογο και αναστοχασμό για την πορεία της ζωής μας και να μην διστάζουμε να αναθεωρούμε σε ότι χρειάζεται .