Αν βιάζεσαι να δεις τον κόσμο να γίνεται καλύτερος, άρχισε από τον εαυτό σου. Είναι ο συντομότερος δρόμος.

Αυτή είναι η λύση όταν κατηγορούμε ένα γιατρό για φακελάκι ή ένα οδηγό που πάρκαρε παράνομα ή έναν που πετάει σκουπίδια στο δάσος ή σε οτιδήποτε μικρό η μεγάλο μου μας θυμώνει. Γιατί το να κατηγορείς και να βρίζεις πνιγόμενος από το δίκιο είναι το μόνο εύκολο αλλά στην δύσκολη ερώτηση εάν ήσουν στην θέση αυτού που αδικεί εσύ τι θα έκανες; Δε μπορείς να δόσεις ειλικρινή απάντηση με σιγουριά. Γιατί έχει πλέον καταχωρηθεί ως αξία ζωής κατ’ όλα θεμιτή αδικία που δεν μπορούν να σε ανακαλύψουν δεν είναι αδικία αλλά ίσα ίσα είναι μαγκιά. Ξέρω είναι δύσκολο ξέρω ότι είναι αντίθετο από το ρεύμα αλλά μικρές μικρές επαναστάσεις πρέπει να κάνουμε και ας μας βγούν και σε κακό όπως λέει ο ποιητής. Την ρήση του τίτλου την είπε ένας γέροντας (μοναχός) σε συζήτηση με πιστούς και την ψάρεψα εγώ στο διαδίκτυο. Αλλά την θεωρώ την πεμπτουσία της αλλαγής αφού ένας «όμορφος» κόσμος για τα παιδιά μας δε μπορεί παρά μόνο να αποτελείται από «όμορφους» ανθρώπους.