Παλιότερα σε περίοδο αναγκαστικής εξορίας είχα γράψει ένα ποίημα που οι στίχοι του έλεγαν: Το εύκολο μη ζητάς γιατί όσο όμορφο και αν είναι γρήγορα θα βαρεθείς… Έτσι και τώρα έχω καταλήξει ότι ο έρωτας αυτό το φανταστικό συναίσθημα που μπορεί να σε κάνει να δημιουργείς, να τραγουδάς, να κάνεις τα πάντα δυνατά δε πρέπει να είναι αυτοσκοπός. Είναι καλό και αν μπορείς μπράβο σου να βρίσκεσαι σε ένα διαρκή έρωτα αυτό το φυσικό ντοπάρισμα. Αλλά προσοχή να μην εθιστείς πρόσεχε μην ερωτεύεσαι μόνο και μόνο για να ερωτευτείς. Οι ορμόνες των νιάτων υπερχειλίζουν την νεολαία μας και ζουν μια τέτοια νιρβάνα που περιγράφω. Όταν τους ζητήσεις να σου περιγράψουν ένα παλιό έρωτα τότε στην αρχή δε θυμούνται μετά μιλούν αδιάφορα και στο τέλος φτάνουν σε σημείο να βρίζουν. Όταν περάσουμε την εφηβεία μας λοιπόν και τιθασεύσουμε τις ορμόνες πρέπει να μην ερωτευόμαστε αλλά να αγαπάμε. Αυτό είναι το πιο δύσκολο αφού η αγάπη προϋποθέτει την άνευ όρων και χωρίς επιστροφή ενός κομματιού από εμάς και αν αυτό το κάνεις μια το κάνεις δύο το κάνεις δεκαδύο τότε κινδυνεύεις να μείνεις λίγος αλλά μην ανησυχείς πάντα θα έχεις να δίνεις για την αγάπη. Εγώ δε πιστεύω σε αυτό που λένε πως είμαστε κομμένα πορτοκάλια και κάπου εκεί μέσα στο κοφίνι είναι το απόλυτο άλλο μας μισό απλά γιατί θεωρώ ότι είναι άδικο να αγαπάμε μόνο ένα μισό πορτοκάλι. Όσα πιο πολλά πορτοκάλια μπορείς να αγαπήσεις κάντο (άλλωστε κάνουν καλό στην υγεία) αλλά μην τα στύψεις αλλά δώσε τους εσύ ότι μπορείς. Αλλαγή πορείας λοιπόν χρειάζεται και εκεί που έδειχνε η πυξίδα την ηδονή ως την πολυπόθητη Ιθάκη τώρα πρέπει να επαναχαράξουμε πορεία προς την ευτυχία και με έμφαση στο ίδιο το ταξίδι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου