Ήμουν και εγώ εκεί

Ήρθαν οι γιορτές κλειστήκαμε μέσα λόγω άστατου καιρού, και να που τώρα φύγανε και βυθιζόμαστε πάλι σε μια ανιαρή καθημερινότητα. Και εγώ που έχω μέρες να γράψω εδώ αυτοτιμωρούσα τον εαυτό μου γιατί δε στρώνομε να γράψω την εργασία που τόσο καιρό παιδεύω. Αλλά τελικά το έχω ανάγκη να συνομιλώ με τον εαυτό μου σε αυτό το ιστολόγιο. Σήμερα λοιπόν είμαι σύντομος αλλά σύντομα θα επανέλθω δριμύτερος (αυτό είναι απειλή)

Περί έρωτος

Παλιότερα σε περίοδο αναγκαστικής εξορίας είχα γράψει ένα ποίημα που οι στίχοι του έλεγαν: Το εύκολο μη ζητάς γιατί όσο όμορφο και αν είναι γρήγορα θα βαρεθείς… Έτσι και τώρα έχω καταλήξει ότι ο έρωτας αυτό το φανταστικό συναίσθημα που μπορεί να σε κάνει να δημιουργείς, να τραγουδάς, να κάνεις τα πάντα δυνατά δε πρέπει να είναι αυτοσκοπός. Είναι καλό και αν μπορείς μπράβο σου να βρίσκεσαι σε ένα διαρκή έρωτα αυτό το φυσικό ντοπάρισμα. Αλλά προσοχή να μην εθιστείς πρόσεχε μην ερωτεύεσαι μόνο και μόνο για να ερωτευτείς. Οι ορμόνες των νιάτων υπερχειλίζουν την νεολαία μας και ζουν μια τέτοια νιρβάνα που περιγράφω. Όταν τους ζητήσεις να σου περιγράψουν ένα παλιό έρωτα τότε στην αρχή δε θυμούνται μετά μιλούν αδιάφορα και στο τέλος φτάνουν σε σημείο να βρίζουν. Όταν περάσουμε την εφηβεία μας λοιπόν και τιθασεύσουμε τις ορμόνες πρέπει να μην ερωτευόμαστε αλλά να αγαπάμε. Αυτό είναι το πιο δύσκολο αφού η αγάπη προϋποθέτει την άνευ όρων και χωρίς επιστροφή ενός κομματιού από εμάς και αν αυτό το κάνεις μια το κάνεις δύο το κάνεις δεκαδύο τότε κινδυνεύεις να μείνεις λίγος αλλά μην ανησυχείς πάντα θα έχεις να δίνεις για την αγάπη. Εγώ δε πιστεύω σε αυτό που λένε πως είμαστε κομμένα πορτοκάλια και κάπου εκεί μέσα στο κοφίνι είναι το απόλυτο άλλο μας μισό απλά γιατί θεωρώ ότι είναι άδικο να αγαπάμε μόνο ένα μισό πορτοκάλι. Όσα πιο πολλά πορτοκάλια μπορείς να αγαπήσεις κάντο (άλλωστε κάνουν καλό στην υγεία) αλλά μην τα στύψεις αλλά δώσε τους εσύ ότι μπορείς. Αλλαγή πορείας λοιπόν χρειάζεται και εκεί που έδειχνε η πυξίδα την ηδονή ως την πολυπόθητη Ιθάκη τώρα πρέπει να επαναχαράξουμε πορεία προς την ευτυχία και με έμφαση στο ίδιο το ταξίδι.

Αν βιάζεσαι να δεις τον κόσμο να γίνεται καλύτερος, άρχισε από τον εαυτό σου. Είναι ο συντομότερος δρόμος.

Αυτή είναι η λύση όταν κατηγορούμε ένα γιατρό για φακελάκι ή ένα οδηγό που πάρκαρε παράνομα ή έναν που πετάει σκουπίδια στο δάσος ή σε οτιδήποτε μικρό η μεγάλο μου μας θυμώνει. Γιατί το να κατηγορείς και να βρίζεις πνιγόμενος από το δίκιο είναι το μόνο εύκολο αλλά στην δύσκολη ερώτηση εάν ήσουν στην θέση αυτού που αδικεί εσύ τι θα έκανες; Δε μπορείς να δόσεις ειλικρινή απάντηση με σιγουριά. Γιατί έχει πλέον καταχωρηθεί ως αξία ζωής κατ’ όλα θεμιτή αδικία που δεν μπορούν να σε ανακαλύψουν δεν είναι αδικία αλλά ίσα ίσα είναι μαγκιά. Ξέρω είναι δύσκολο ξέρω ότι είναι αντίθετο από το ρεύμα αλλά μικρές μικρές επαναστάσεις πρέπει να κάνουμε και ας μας βγούν και σε κακό όπως λέει ο ποιητής. Την ρήση του τίτλου την είπε ένας γέροντας (μοναχός) σε συζήτηση με πιστούς και την ψάρεψα εγώ στο διαδίκτυο. Αλλά την θεωρώ την πεμπτουσία της αλλαγής αφού ένας «όμορφος» κόσμος για τα παιδιά μας δε μπορεί παρά μόνο να αποτελείται από «όμορφους» ανθρώπους.

Φτου ξελευθερία για όλους

Αφορμή για το σημερινό άρθρο στάθηκε η φωτογραφία της Ανδριανή Διαγουμά που βρήκα στην σελίδα http://www.digital-camera.gr/index.php?option=photos&action=view&photo_id=5728
Σε προηγούμενα άρθρα έχω περιγράψει με μελανά χρώματα την κοινωνική κατάσταση και την κοινωνικοπολιτικοφιλοσοφική πορεία της Ελλάδος. Σε πολλά άρθρα δε προσπάθησα και να προτείνω λύσεις οι οποίες αρκετές από αυτές μπορούν να χαρακτηριστούν (το ομολογώ) ακραίες. Σήμερα όμως θα μιλήσω για την σίγουρη λύση στο επερχόμενο τέλμα. Φυσικά μιλάω για την εκπαίδευση γιατί είναι γνωστό ότι η εκπαίδευση είναι η λύση για κάθε νόσο και μαλακία. Είναι δε γνωστά αυτά που λένε ότι ανοίγοντας ένα σχολείο κλείνεις μια φυλακή και πολλά άλλα. Μελέτες δείχνουν ότι παρά τα διάφορα προβλήματα που αντιμετωπίζει η τυπική εκπαίδευση στην μεταπολεμική περίοδο καταφέρνει να συσπειρώνει την νεολαία διαμορφώνοντας μια κουλτούρα κριτικής και σκέψης. Εκεί που επικεντρώνεται το πρόβλημα είναι οι μεγαλύτερης ηλικίας που ανεξαρτήτως επιπέδου μόρφωσης αυθαιρέτως αποκτούν την παντογνωσία και αλαζονεία. Για αυτούς τους λόγους είναι αναγκαιότητα να γίνει συνείδηση η δια βίου μάθηση και πρακτική ζωής.
Είναι γεγονός ότι σήμερα πιο πολύ από κάθε εποχή συναντάμε καταπιεζόμενους ανθρώπους με διάφορες μορφές (υπερχρεωμένοι, σοβαρές αρρώστιες, υποαμειβόμενοι, παρατημένοι, χωρίς συντάξεις και πολλές άλλα δεινά). Και πιο πολύ από κάθε άλλη εποχή γίνεται επίκαιρος ο Freire που υποστήριζε ότι όλοι αυτοί δεν έχουν καμία ελπίδα σωτηρίας από τους καταπιεστές (κράτος, βολεμένους, συμβιβασμένους, ρουφιάνους, πολιτικούς κα τόσους άλλους αρμόδιους). Από αυτούς το μόνο που μπορείς να περιμένεις είναι μια υποκριτική ελεημοσύνη για τα μάτια του κόσμου και για να ησυχάσει η συνείδηση τους. Έτσι όπως είπα και πιο πάνω η μόνη λύση είναι η εκπαίδευση ή αλλιώς όπως έλεγε ο Freire η αγωγή του καταπιεζομένου. Ο Φρέιρε εισάγοντας την κριτική συνειδητοποίηση (concientisation) θα τονίσει ότι αυτή «υποδηλώνει ότι, ανακαλύπτοντας την καταπίεσή μου, γνωρίζω πως θα ελευθερωθώ μόνο αν προσπαθήσω να μετασχηματίσω την καταπιεστική κατάσταση που βρίσκομαι... Η κριτική συνειδητοποίηση είναι μια αδιάλειπτη κριτική προσέγγιση της πραγματικότητας, με στόχο να την ανακαλύψουμε και να ανακαλύψουμε τους μύθους, που μας παραπλανούν και συμβάλλουν στη διατήρηση των καταπιεστικών απανθρωπιστικών δομών». Οι υποστηρικτές της απελευθερωτικής αγωγής θα ζητήσουν την συνεχή αμφισβήτηση της κοινωνικής πραγματικότητας. «η σημερινή πραγματικότητα δεν είναι η μόνη δυνατή πραγματικότητα ... πρέπει κανείς ... να προχωρά σε αξιολογικές κρίσεις και να αρνείται ο,τιδήποτε στην κοινωνία μας καταργεί τη δημιουργική ελευθερία και αυτονομία του ανθρώπου». Ο άνθρωπος, μη έχοντας συνείδηση, και άρα μη όντας ελεύθερος, ότι άλλοι τον διαμορφώνουν κατά πώς θέλουν, είτε λόγω αμάθειας είτε εξ αιτίας κάποιου προγράμματος αγωγής, εγκλωβίζεται στο κοινωνικό σύστημα που προκάλεσε πρωτογενώς την εξαθλίωση του και δεν μπορεί πλέον να διαμορφώσει την ιστορία. «Ο άνθρωπος που δεν μπορεί να μετασχηματίσει την πραγματικότητα, προσαρμόζεται. Η προσαρμογή είναι συμπεριφορά που ταιριάζει περισσότερο στη σφαίρα των ζώων ... χάνει την κριτική του ικανότητα και την ικανότητα να κάνει επιλογές, να αποφασίζει. Τότε παρουσιάζονται οι ελίτ, οι σωτήρες, κάθε λογής, που σκέφτονται και παίρνουν τις αποφάσεις γι’ αυτόν. Έτσι ο άνθρωπός μας βυθίζεται ολοένα στην ανωνυμία και στη σιωπή».
Η κοινωνία μας προωθεί εύκολες λύσεις αποτελμάτωσης (υποταγή, δανεισμός, υποδούλωση, γλείψιμο, αφισοκόλληση και πολλά άλλα με άμεσο αποτέλεσμα) μα νομίζω ότι ο Freire μας δείχνει ότι αυτά δεν είναι λύσεις αντιθέτως σε βουλιάζουν περισσότερο ως καταπιεζόμενο. Η επιλογή είναι δική σας.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς παγκοσμιοποίηση

Όπως έχω πει και παλιότερα οι απόψεις μου αποκλίνουν συχνά από τις απόψεις των περισσοτέρων αφού δε μου αρέσει η κατάσταση των πραγμάτων γενικότερα σήμερα. Σήμερα θέλω να καταθέσω την αντίθεση μου στους πολέμιους της παγκοσμιοποίησης. Παρόλο που θεωρώ ότι άσχετα με τις κινητοποιήσεις η παγκοσμιοποίηση θα επεκταθεί όλο και περισσότερο.
Αυτοί που αντιδρούν στην παγκοσμιοποίηση θεωρούν ότι μια τέτοια εξέλιξη θα είναι καταστροφική αφού θα αλλοτριωθούμε και θα συνθλιβούμε κάτω από τεράστια συμφέροντα και πολυεθνικές. Επίσης υποστηρίζουν ότι η γλώσσα και ο πολιτισμός μας που ήταν τόσο φωτεινός στα βάθη της αρχαιότητας θα καταπατηθεί. Όλα αυτά ακούγονται λογικά και γι αυτό πραγματικά παρατηρείται το ρεύμα ενάντια της παγκοσμιοποίησης να γιγαντώνονται και να αποκτά όλο και περισσότερους οπαδούς. Όλα αυτά είναι καλά εκτός από ένα σημείο που νομίζω διαφεύγει από όλους αυτούς και θέλω να επισημάνω με αυτό το άρθρο μου.
Δε χρειαζόμαστε τους ξένους για να καταστραφούμε αλλά ήδη μας έχει πάρει η κατηφόρα και το κακό που προβλέπουν οι ευαίσθητοι της οικονομίας και του πολιτισμού είναι ήδη εδώ. Μόνοι μας καταπατούμε κάθε ιδέα του μεγάλου του ιδανικού όπως Ολυμπιάδα, όπως δίκαιο, όπως αξιοκρατία, όπως ελευθερία και δημοκρατία. Δε χρειαζόμαστε βοήθεια για να υπερχρεωθούμε και μετά να φωνάζουμε οι τράπεζες οι κλέφτες μου παίρνουν την μεζονέτα και το τζιπ. Χάσαμε τα ιδανικά μας, χάσαμε την ψυχή μας και τώρα φοβούμαστε την παγκοσμιοποίηση. Τι περισσότερο κακό μπορεί να μας κάνει;
Αντίθετος πολλές ανωμαλίες που ζούμε στην Ελλάδα οι ξένοι τα έχουν λύσει και με την παγκοσμιοποίηση θα επιβληθούν και εδώ (στην πραγματικότητα αυτό μας τρομάζει ότι θα μας επιβληθούν χωρίς να εξετάζουμε ότι πολλά από αυτά μπορεί και να είναι καλά). Παραδείγματος χάρη όποιος ξέρει έστω λίγο από δημόσιο ξέρει ότι ισχύει κάτι καταπληκτικό. Έχουν αντιστραφεί οι πίνακες κατάταξης στελεχών κατά περίπτωση και οι πρώτοι είναι τελευταίοι και οι τελευταίοι μας διοικούν. Αυτό δεν είναι φυσικά παράνομο αφού οι άνθρωποι είναι δεινοί ρήτορες και μαγεύοντας ολόκληρες επιτροπές παίρνουν άριστα στις συνεντεύξεις, ενώ οι υπόλοιποι ίσα ίσα την βάση. Τέτοια προβλήματα της νεοελληνικής μας πραγματικότητας μπορώ να αναφέρω πολλά και εσείς μάλλον θα ξέρετε περισσότερα αλλά αυτά τα προβλήματα στους ξένους είναι λυμένα από καιρό. Αυτό που είναι πιο ανησυχητικό είναι σιωπή που επικρατεί σε αυτά τα θέματα παρόλο που τα ξέρουν όλοι, γιατί όλοι ελπίζουν ότι κάποια στιγμή θα ευνοηθούν από αυτό το σύστημα κάποια στιγμή. Ακόμα και αν κάποιος μιλήσει τότε ακούς το καταπληκτικό «Γιατί τα ίδια δεν έκαναν και οι άλλοι;» ή «Τι φωνάζεις αν έρθουν οι άλλοι θα κάνουν χειρότερα;» Γι αυτό σας λέω η μόνη μου ελπίδα είναι πλέον η εδραίωση της παγκοσμιοποίησης και η δια βούρδουλα επιβολή του δίκιου (έστω του δυνατού) Αφού δεν είμαστε ικανοί να κρατήσουμε τον ΟΤΕ ας τον πάρουν οι γερμανοί είναι πιο πιθανό να τον κάνουν μια δυνατή πολυεθνική.
Αλλά τι σας λέω αυτά τα έχει πει εδώ και πολύ καιρό ο Καβάφης: «Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.»

Ανθρώπινές σχέσεις

Η ανθρώπινη ζωή είναι προορισμένη για να συμβιώνουμε σε μικρότερες η μεγαλύτερες ομάδες. Το δεδομένο αυτό μπορεί να είναι ευλογία ή κατάρα ή άλλες φορές ευλογία και άλλες φορές κατάρα. Το σίγουρο είναι ότι πρέπει να αναπτύξουμε κοινωνικές ικανότητες τέτοιες ώστε να κάνει την συνύπαρξη με τους άλλους καλή και ευχάριστη. Όποιος και να είναι ο απώτερος σκοπός μας (φιλία, οικογένεια, σεξ, διδασκαλεία, επιρροή και πολλά άλλα) οι ικανότητες αυτές είναι απαραίτητες. Τις περισσότερες φορές τις αποκτάμε εμπειρικά ασυναίσθητα μέσα από αποτυχημένες σχέσεις και απογοητεύσεις. Άλλες φορές μας διαφεύγουν πολλές από αυτές και απομονωνόμαστε, απογοητευόμαστε και μας κυριεύει η μελαγχολία. Ορισμένοι έχουν ταλέντο στην επικοινωνία και ενστικτωδώς εφαρμόζουν άτυπους κανόνες ψυχολογίας που τους κάνει προσιτούς και αγαπητούς. Το καλύτερο είναι να κατανοήσεις αδυναμίες του εαυτού σου και να τις καταπολεμήσεις δηλαδή να εκπαιδευτείς στις ανθρώπινες σχέσεις αφού αυτό είναι μάθημα ζωής είναι ικανότητα πολύτιμη. Παραθέτω λοιπόν τους κανόνες όπως τους βρήκα σε βιβλίο ψυχολογίας:
Κανόνες από το:Πώς να κάνετε φίλους και να επηρεάζεται ανθρώπους.
Μην κριτικάρετε, καταδικάζετε, ή παραπονιέστε.
Δείξτε γνήσια και ειλικρινή εκτίμηση.
Γεννήστε στον άλλο μια έντονη επιθυμία.
Αρχίστε να ενδιαφέρεστε πραγματικά για τους άλλους.
Κάντε τον άλλο να νιώσει σημαντικός και κάντε το με ειλικρίνεια.
Δείξτε σεβασμό στις απόψεις των άλλων. Ποτέ μη λέτε: «Κάνεις λάθος».
Ξεκινήστε με φιλικό τρόπο.
Κάντε τον άλλο να πει αμέσως: «Ναι, ναι».
Αφήστε τον άλλο να πιστεύει πως η ιδέα είναι δική του.
Απευθυνθείτε στα πιο ευγενικότερα αισθήματα των άλλων.
Επιστήσετε την προσοχή του άλλου με έμμεσο τρόπο.
Μιλήστε για τα δικά σας λάθη προτού κριτικάρετε τον άλλο.
Κάντε ερωτήσεις αντί να δίνεται κοφτές εντολές.
Μη θίγετε την αξιοπρέπεια του άλλου.
Dale Carnegie. (1970). How to enjoy your life and your job. μεταφρ. Πώς να απολαμβάνετε τη ζωή και τη δουλειά σας. (1997) Εκδ. ΛΙΒΑΝΗ. σελ. 254

Αναζήτηση, οξυγόνο ζωής

Στο «ποντίκι» της προηγούμενης βδομάδας βρήκα ένα άρθρο με θέμα ιατρικών εξετάσεων μέσω ίντερνετ. Αναλυτικότερα ο ενδιαφερόμενος θα στέλνει δείγμα σάλιου και η εταιρία θα σου στέλνει τα αποτελέσματα εξετάσεων DNA για πάνω από 20 ασθένειες που πιθανόν θα αντιμετωπίσεις στο κοντινό η απώτερο μέλλον. Το άρθρο σημειώνει τα πλεονεκτήματα της υπηρεσίας αυτής αλλά θέτει και ερωτήματα όπως: «Πόσο αξιόπιστη είναι η υπηρεσία αυτή;» «Από ποίους θα ελέγχεται;» «Μήπως διαρρέουν σε εργοδότες και ασφαλιστές;» «Θέλουμε να ξέρουμε τι θα πάθουμε;» Όλα αυτά τα ερωτήματα είναι σοβαρά αλλά θεωρώ ότι είναι εύκολο να αντιμετωπιστούν και στο κάτω κάτω της γραφής δε θεωρώ ότι είναι ικανά να σταματήσουν την τεχνολογική πρόοδο και τέτοιου είδους επιτεύγματα.
Στο άρθρο αυτό όμως θέλω να ασχοληθώ με το τελευταίο ερώτημα που έθεσε η εφημερίδα δηλαδή «Θέλουμε να ξέρουμε τι θα μας συμβεί;» και όχι γιατί να μην θέλουμε; Δεν είναι οξύμωρο ο άνθρωπος που από τη φύση του είναι εξερευνητής να μην θέλει να ξέρει για τον ίδιο του τον εαυτό; Είναι όντως καταπληκτικό να φοβόμαστε να ξέρουμε. Αυτό συμβαίνει κατά την γνώμη μου γιατί μας συναρπάζει το άγνωστο ενώ το γνωστό μας κάνει να βαριόμαστε. Μας συναρπάζει και κρατάει σε εγρήγορση και λίγο το φοβόμαστε και όλα αυτά τα συναισθήματα μας κρατάν ζωντανούς. Μήπως αυτή δεν είναι η διεργασία που κάνει επιστήμονες να ερευνούν με αυταπάρνηση ποίκιλα θέματα; Ο ίδιος λόγος δεν είναι που κάνει ένα άντρα να γίνεται κυνηγός για μια γυναίκα που δεν ξέρει και μόλις γνωρίσει κάθε πόντο εξωτερικό και εσωτερικό (εννοώ το μυαλό της) τη βαριέται και ζητά διαζύγιο;
Το δίλημμα όμως τελικά είναι ψευδεπίγραφο. Είναι λανθασμένη αυτή η λογική απλούστατα γιατί όταν μετά από κόπο γνωρίσεις κάτι τότε διαπιστώνεις έκπληκτος και με μικρή απογοήτευση ότι τα καινούρια πράγματα που δε γνωρίζεις είναι πολύ περισσότερα από αυτά που ήδη ξέρεις. Είναι γνωστό το σχήμα που εάν αυτά που ξέρουμε είναι μέσα σε ένα κύκλο και αυτά που δε ξέρουμε έξω από αυτόν. Τότε εάν με μεγάλο κόπο διευρύνουμε το γνωστικό μας πεδίο και μεγαλώσουμε τον κύκλο αυτόματα μεγαλώνει και η περίμετρος του δηλαδή τα σημεία επαφής των γνωστών και αγνώστων άρα μεγαλώνει και η άγνοιά μας !!!
Συμπερασματικά θέλω να πω ότι πρέπει να υπάρχουν άγνωστα γιατί απλούστατα δε είμαστε θεοί για να τα ξέρουμε όλα και με την ίδια λογική αποκλείεται να τα μάθουμε όλα. Αλλά είναι καταπληκτικό να μην ξέρεις και να προσπαθείς να το γνωρίσεις το συναίσθημα θέλω να το παραλληλίσω με την ερωτική πράξη και εάν στο τέλος καταφέρεις να γνωρίσεις το άγνωστο τότε αυτό είναι εφάμιλλο με τον οργασμό αλλά μετά από λίγο διαπιστώνεις ότι το καταπληκτικό που κατάφερες είναι μια τρύπα (στο νερό).

Ας προσευχηθούμε

Απόλλωνα Θεέ του ήλιου και της Ιδέας του Φωτός, έστειλες τις ακτίνες σου και άναψες την ιερή δάδα για την φιλόξενη πόλη του Πεκίνου. Μια παράκληση ακόμα Απόλλωνα Θεέ του ήλιου και της ιδέας του Φωτός, μη στέλνεις άλλο τόσο δυνατές τις ακτίνες σου και μας καιν. Ξέρω Απόλλωνα φερθήκαμε απερίσκεπτα, καταστρέψαμε την άμυνα της γης μας και ότι ήταν στο χέρι μας να αποφύγουμε τα χειρότερα και δε το κάναμε αλλά σε σένα ξανά απευθύνομαι Απόλλωνα Θεέ του ήλιου και της Ιδέας του Φωτός. Είσαι η μόνη μας ελπίδα αφού κανείς πια δεν ενδιαφέρεται. Αν δεν ακούσεις αυτή μου την παράκληση η γλυκιά μου πατρίδα αλλά και ολόκληρη η γη κινδυνεύει. Φωτιές μεγάλες θα κατακάψουν αυτή τη γη, νερό δε θα έχουμε να πιούμε, ηλεκτρικό θα κόβεται συνεχώς, θάνατος θα βρει τους πιο αδυνάτους, ζώα θα εξαφανιστούν, θα ανέβει η στάθμη της θάλασσας βυθίζοντας περιοχές ολόκληρες, θα κρυβόμαστε τις πιο πολλές ώρες της ημέρας για να μην μας δουν καρκινογώνες ακτίνες του ήλιου. Ξέρω ότι αυτό που σου περιγράφω μοιάζει με την κόλαση του Άδη αλλά δεν είναι μακρυά μας εάν δεν μας βοηθήσεις. Γι αυτό Απόλλωνα Θεέ του ήλιου και της Ιδέας του Φωτός σε παρακαλούμε έστω για λίγο καιρό σταμάτησε της βλαβερές ακτίνες του ήλιου μήπως και βάλουμε μυαλό και σταματήσουμε το κακό αυτό. Μήπως κάνουμε οικονομία πόρων, χρησιμοποιήσουμε φιλική ενέργεια για το περιβάλλον, γεμίσουμε τη γη μας με ηλιακά στοιχεία που θα απορροφούν την ενέργεια που μας στέλνεις για το καλό μας, μήπως εκτιμήσουμε τον παράδεισο που χάνουμε.
Απόλλωνα Θεέ του ήλιου και της Ιδέας του Φωτός είμαι σίγουρος ότι θα βοηθήσεις ακόμα μια φορά όχι για μένα όχι για τα παιδιά μου αλλά για την ανθρωπότητα.

Πόνος

Είναι αναμφισβήτητο ότι η υγεία είναι το πολύτιμο αγαθό και αλλά γιατί πρέπει να την εκτιμάμε ειλικρινά μόνο όταν κλονίζεται; Το σίγουρο είναι ότι ο πόνος εξανθρωπίζει αλλά δε είναι άδικό αυτό; Πρέπει να δούμε κάποιον να υποφέρει ανήμπορος για να κάνουμε κάτι γι αυτόν και πολλές φορές ούτε τότε; Τα παραπάνω γίνονται απόλυτα όταν πρόκειται για τον δικό μας πόνο. Τότε παραδινόμαστε και χωρίς καμιά άμυνα. Γιατί όμως πρέπει να φτάσουμε σε αυτό το σημείο για να είμαστε ταπεινοί και να δείχνουμε κατανόηση. Όσοι έχουμε περάσει τέτοιες στιγμές αδυναμίας πιστεύω ότι αποστασιοποιούμαστε από την κατάσταση μας και υπάρχει μετάνοια όχι με τη θεολογική διάσταση αλλά με την ανθρώπινη. Μέρος αυτής εμπειρίας παραμένει και μετά την περιπέτεια μας σε ικανοποιητικό βαθμό επαληθεύοντας το παραποιημένο ρητό «Ότι δε μας σκοτώνει μας κάνει πιο καλούς ανθρώπους» Ίσως να έχει δίκιο ο χριστιανισμός ότι τέτοιες δοκιμασίες είναι ένα είδος ευκαιρίας αναθεώρησης. Ίσως να φταίει η αλαζονία της νεότητας και υπερεκτίμησης των δυνατοτήτων της και στην συνέχεια η αδράνεια, εγωισμός και η απληστία. Είναι κρίμα όμως πάντως ξανάλεω να χρειάζεται κάθε φορά να φτάνουμε στο τέλμα για να αναθεωρήσουμε. Ήρθε η ώρα όμως να αναφέρω παραδείγματα για να μην είναι το άρθρο μου θεωρητικό. Οι πιο πολλοί αιμοδότες που ξέρω έγιναν εθελοντές μετά από ώρες αγωνίας εύρεσης αίματος για συγγενείς τους. Ο γνωστός συνθέτης έκανε δηλώσεις συγχώρεσης για τον μυθικό λαϊκό τραγουδιστή αφού έμαθε ότι έχει ανίατη αρρώστια. Μόνο όταν έχουμε κοντινό μας πρόσωπο με λευχαιμία αποκτούμε οικολογική συνείδηση.
Εάν λοιπόν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι πρέπει που και που να σταματάμε εντελώς κόντρα στο ξέφρενο ρυθμό της εποχής μας να απομονωνόμαστε και να αρχίσουμε εσωτερικό διάλογο και αναστοχασμό για την πορεία της ζωής μας και να μην διστάζουμε να αναθεωρούμε σε ότι χρειάζεται .

Κουρελού

Σχεδόν κάθε μέρα γράφω άρθρα και γράφονται χιλιάδες άρθρα σε πάρα πολλά blog. Αυτό είναι καλό αυτό είναι ελπίδα αυτό δείχνει ότι ακόμα σκεφτόμαστε. Μπορεί κάθε άρθρο από μόνο του να φαίνεται ταπεινό, μικρό, άτεχνο ή ακόμα κακό αλλά στην πληθώρα των άρθρων είναι ο πλούτος. Οι μπλογκερς γράφουμε και διαβάζουμε διαμορφώνουμε προβληματιζόμαστε με λίγα λόγια βελτιωνόμαστε. Αυτήν την πραγματικότητα των ιστολόγιων θέλω να την παρομοιάσω με μια κουρελού. Όχι γιατί είναι κάτι φτηνό κακόγουστο και άχρηστο άλλωστε πλέον οι κουρελούδες ξαναέρχονται στην μόδα αλλά είναι ένα παζλ ένα πάντρεμα τόσο διαφορετικών posts. Είναι καταπληκτικό που κάτι σελίδες rss όπως το http://www.lesvosblogs.gr/ που ουσιαστικά δε κάνουν τίποτα παρά να μαζεύουν συναφή άρθρα αποκτούν προσωπικότητα και στυλ.
Όσο και αν έχει κατηγορηθεί το διαδίκτυο και όσο έχει ενοχοποιηθεί για μια εικονική επικίνδυνη διάσταση στην ζωή μας πιστεύω ότι είναι μια διέξοδος και ελπίδα. Είναι η διέξοδος που είναι αδιανόητη στην συμβατική κοινωνία μας. Στο διαδίκτυο βρίσκουμε έννοιες κατανόησης, συνεισφοράς, συμπαράστασης, ενημέρωσης, επικοινωνίας, εθελοντισμού, αλήθειας, προβληματισμού, προσφοράς και τόσες άλλες που είτε έχουν χάσει είτε έχουν αλλάξει νόημα.
Και όπως λέει ο ποιητής « …πήραμε την ζωή μας λάθος και αλλάξαμε ζωή…» ελπίζω το διαδίκτυο να βοηθήσει γι αυτό.

Άλλαγή πλεύσης

Η ελληνική κοινωνία έχει νομίζω εγκλωβιστεί σε μια πορεία που την φέρνει όλο πιο κάτω όλο και πιο δυσμενή। Τα στοιχεία που δείχνουν αυτή την πορεία είναι η αντίληψη της επίτευξης στόχων με πλάγια μέσα, η απαξίωση παραδοσιακών αξιών όπως οικογένεια, εκπαίδευση, αρχές, ο υπερδανεισμός και ο δανεισμός ως εισόδημα। Αυτή η πορεία δεν είναι ομαλή αλλά όλο και μεγαλώνει όλο και μας βουλιάζει। Εάν τίποτα δεν αλλάξει έχουμε να δούμε ζοφερές καταστάσεις και εξαθλίωση। Με αυτή τη λογική προβλήματα περιβαλλοντικά ή διατροφής που τα θεωρούμε τώρα σημαντικά θα μοιάζουν ασήμαντα μπροστά σε αυτά που θα αντιμετωπίσουμε στο μέλλον.
Η οικονομική λοιπόν διολίσθηση θα οδηγήσει σε μια έντονα ταξική κοινωνία και ενώ η σύγχρονη Ελλάδα περηφανεύονταν ότι είχε καταλύσει τους διαχωρισμούς φτωχοί πλούσιοι τώρα αυτό όλο και πιο πολύ είναι φανερό. Άρχισαν κιόλας ένα είδος εσωτερικής οικονομικής μετανάστευσης όπου άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα αναγκάζονται να πηγαίνουν σε μικρά χωριά να μείνουν διασφαλίζοντας τουλάχιστον την τροφή από το αυγό και το γάλα και τα χόρτα του χωριού. Ενώ λοιπόν αυτοί που λέγαμε μέχρι σήμερα οικονομικοί αλλοδαποί μετανάστες και τους λυπόμασταν με 20ωρη δουλειά μπόρεσαν σχετικά να βελτιώσουν την θέση τους ενώ Έλληνες αντίστοιχοι ξεφυτρώνουν και χρεοκοπούν. Η άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος είναι η κυριολεκτική υποδούλωση ανθρώπων σε εταιρίες και αφεντικά που έχοντας τους εξασφαλίσει στοιχειώδης διαβίωση της οικογένειας τους έχουν του χεριού τους για ότι θέλουν και για όσο θέλουν.
Ξέρω το σημερινό άρθρο είναι με μελανά χρώματα και ίσως σας χάλασε την διάθεση (εμένα ήδη μου χάλασε που τα γράφω) αλλά νομίζω ότι υπάρχει λύση. Η λύση είναι η συνειδητοποίηση του προβλήματος όπως γράφουν πολλοί μελετητές όπως (Mezirow). Και το πρόβλημα δε είναι άλλο από αυτό που έχω γράψει στην πρώτη γραμμή του άρθρου μου «έχουμε εγκλωβιστεί». Έχουμε εγκλωβιστεί σε μια πλαστή ευτυχία με ψεύτικες ανάγκες τρέχοντας να καλύψουμε καταναλωτικές υποχρεώσεις που θεωρούμε απαραίτητες. Η συνειδητοποίηση αυτής της κατάστασης μπορεί να γίνει πριν αναγκαστούμε να φτάσουμε στο πάτο. Ο Freire έγραφε όλοι εμείς ως καταπιεζόμενοι (από την δομή της κοινωνίας που φτιάξαμε) μη περιμένουμε από τους καταπιεστές μας να μας λυτρώσουν, αυτοί έχουν κάθε λόγο να συντηρήσουν αυτήν την κατάσταση και εάν βρεθούν κάποιοι που φιλότιμα κάνουν κάτι για το καλό μας αυτό είναι πολύ λίγο και με ελεημοσύνη δε σωζόμαστε.
Η λύσεις είναι δύο. Η επανάσταση που ιστορικά είδαμε ότι λειτούργησε και αναδιανέμει τον πλούτο (για αρκετό χρονικό διάστημα) αλλά όχι και την λογική που οδηγεί σε αυτήν την κατάσταση απόδειξη ότι εκεί που έγιναν επαναστάσεις αργά ή γρήγορα επέστρεψαν στα ίδια.
Η πραγματική λύση είναι η εκπαίδευση και η συνειδητοποίηση των καταπιεζομένων (από το σύστημα). Μόνοι μας διώχνουμε κάθε καταναλωτική συνήθεια και επιστρέφουμε σε μια χριστιανική ζωή (ως τρόπος ζωής αλλά και ως φιλοσοφία). Δε χρειαζόμαστε αυτοκίνητα, κινητά, καθημερινή τροφή με κρέας και πάρα πολλά που σήμερα τα θεωρούμε απαραίτητα και νιώθουμε δυστυχισμένοι όταν δε τα έχουμε. Μια τέτοια ζωή μας λυτρώνει και μας κάνει αληθινά ευτυχισμένους ενώ ως δια μαγείας λύνει αυτόματος πολλά από τα δευτερεύοντα προβλήματα (όπως τα θεωρώ εγώ) πχ περιβάλλοντος.
Πριν λοιπόν αναγκαστούμε σε μια μίζερη ζωή από τον δικαστικό επιμελητή σταματάμε εδώ και τώρα, συνειδητοποιούμε την κατάσταση μας, αλλάζουμε πορεία κατά 180 μοίρες και ξεκινούμε από την αρχή. Δεν είναι πισωγύρισμα αλλά επιστροφή στην πραγματική ζωή.

Οι φίλοι μου

Αυτό το άρθρο είναι αφιερωμένο στους φίλους μου.

Προ μέρες έκανα ένα υπολογισμό ποιοι είναι οι φίλοι μου; Μετρούσα ξαναμετρούσα αλλά χρησιμοποιούσα μόνο τα δάκτυλα του ενός χεριού και αυτά όχι όλα. Ίσως να χρειάζονται μόνο δύο. Ένας είναι ο Κώστας και ο άλλος είναι ο γιατρός. Ο Κώστας είναι από αυτούς τους ανθρώπους που ξέρεις ότι όταν το χρειαστείς αυτός θα είναι εκεί, και απλά παρακαλάς να μην τον χρειαστείς. Δε μπορώ να πω και άλλοι θα βοηθήσουν στα δύσκολα όπως ο Παναγιώτης αλλά ο Κώστας είναι ένας.
Η περίπτωση του γιατρού είναι άλλη. Είναι φίλος από τα φοιτητικά μου χρόνια από αυτούς που βγάλαμε σαββατοκύριακα με τηγανόψωμα, που με κουβάλησε σουρωμένο στο νοσοκομείο που ξέρει πολλά για μένα. Τον είχα χάσει πολύ καιρό και βρεθήκαμε επεισοδιακά τελευταία. Με τον γιατρό περάσαμε ωραία χρόνια και παλαιότερα ως ρεμάλια και πρόσφατα ως οικογενειάρχες.
Δε πρέπει να είμαι άδικος όμως έμπρακτα κοντινοί άνθρωποι αρκετές φορές με βοήθησαν όπως ο άλλος Κώστας ο Νίκος και άλλοι που νομίζω ότι θα το κάνουν και αυτοί. Οι γυναίκες φίλες μου είναι ένα άλλο κεφάλαιο και ίσως ασχοληθώ σε άλλο άρθρο.
Νομίζω ότι όμως οι πιο χρήσιμες φιλίες σε κάποιον είναι αυτές που δεν άξιζαν. Το λέω αυτό γιατί πάντα στην πορεία της ζωής θα υπάρχουν τέτοιες που νομίζεις ότι είναι καλές φιλίες αλλά αποδεικνύονται σκάρτες. Είναι πολύ χρήσιμες γιατί είναι εκπαιδευτικές σε κάνουν πιο σοφό πιο οξυδερκή πιο κριτικό. Μη νομίζεται ότι τέτοιου είδους φιλίες τις αντιμετωπίζεις στην αρχή της ζωής σου μόνο κοντά στην εφηβείας λόγο έλλειψης εμπειρίας. Εγώ τουλάχιστον έχω εκπαιδευτεί με αυτόν τον τρόπο (την έχω πατήσει) αρκετές φορές και πρόσφατα. Οι κατηγορίες της σκάρτης φιλίας είναι: οικονομικές φιλίες (δανεισμός), συναδερφικές φιλίες (την κατάλληλη ώρα συνομοτούν εναντίων σου), φιλίες συμφέροντος (αποσκοπούν σε κάτι).
Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό γιατί έχω φίλους καλούς και πολλές ευκαιρίες να μάθω ποιοι δεν άξιζαν την φιλία μου.

Ονοματολογία γενεών

Είναι άδικο για τις γενιές μας να μην έχουν ένα όνομα και η ονοματοδοσία να έχει σταματήσει στην γενιά του Πολυτεχνείου. Αυτήν το κενό θα προσπαθήσω να καλύψω σήμερα και όπου κάνω λάθος διορθώστε με.
Ξεκινώ λοιπόν από την γενιά της «πείνας» που είναι η γενιά που έζησε το ’40. Επόμενη γενιά είναι η γνωστή πλέον γενιά του «Πολυτεχνείου» με επόμενη γενιά την γενιά που πάτησε «ο άνθρωπος στο φεγγάρι» παιδιά γύρο στο ’70 που έζησαν στην γέννηση μια σειρά από τεχνολογικές εξελίξεις. Η επόμενη γενιά είναι της «τηλεόρασης» που φυσικά την χαρακτηρίζει η καθημερινή επαφή με την τηλεόραση με ότι συνεπάγεται αυτό. Επόμενη θα έλεγα είναι του «κινητού» παιδιά δηλαδή που γράφουν με πολύ μεγάλη ταχύτητα με δύο δάκτυλα sms στο κινητό τους. Τέλος η πιο τελευταία γενιά είναι πιστεύω η γενιά του διαδικτύου που ζουν σε μια εποχή φοβερής εξέλιξης του κυβερνοχώρου.
Συνοψίζοντας λοιπόν έχουμε: Πείνας, Πολυτεχνείου, Ο άνθρωπος στο φεγγάρι, τηλεόρασης, κινητού και τέλος διαδικτύου. Μια πολύ τελευταία γενιά είναι αυτή των Η-ΕΜΟ
Δε το κρύβω ότι ανήκω στην γενιά «Ο άνθρωπος στο φεγγάρι» και πιστεύω ότι είναι ίσως η πιο ισορροπημένη γενιά από τις παραπάνω γιατί δεν έζησε τα σκληρά χρόνια των προηγουμένων αλλά ούτε τα χρόνια απομόνωσης των επομένων. Χαρακτηριστικό είναι ότι κάθε γενιά προσπαθεί να αποτινάξει από πάνω της κάθε κακό κείμενο της προηγούμενης γενιάς και να συνεχίσει με ότι καλό θεωρεί εκείνη να πάρει.
Ήρθε η ώρα να κάνω κάποια σχόλια βάση των προηγουμένων. Μεγάλη συζήτηση γίνεται τελευταία για την επίδραση της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας στον άνθρωπο πολλοί λένε πολλά, άλλοι φαντάζονται περισσότερα και η έρευνα προχωρά. Το σίγουρο είναι ότι την απάντηση την έχει η αντίστοιχη γενιά των κινητών που είναι σε ανάπτυξη όμως και σε μερικά χρόνια θα μπορέσει να μας δώσει τις απαντήσεις που θέλουμε.
Κανείς όμως δε ασχολείται με άλλου είδους επιπτώσεις σε παλαιότερες γενιές. Για παράδειγμα δεν έχω ακούσει καθόλου για την επίδραση της τηλεόρασης στις αντίστοιχες γενιές. Υποψιάζομαι ότι η επίδραση της τηλεόρασης είναι πολύ πιο δυσμενής από την επίδραση των κινητών. Μεγάλωσαν δηλαδή γενιές εξαρτώμενοι από την εικόνα και συνηθισμένοι να παίρνουν έτοιμη την είδηση. Αυτό είχε το αποτέλεσμα της εξασθένηση της κρίσης και της σκέψης γενικότερα. Η γενιά της τηλεόρασης τώρα βρίσκετε στο πανεπιστήμιο και μια φίλη μου πανεπιστημιακός μου επεσήμανε την επίδραση αυτή. Η γενιά αυτή δυσκολεύεται να εκφραστεί αφού δυσκολεύεται να σκεφτεί κριτικά αφού το έτοιμο σερβίρισμα της τηλεόρασης έχουν μουδιάσει το μυαλό τους. Σας παρακαλώ διορθώστε με αν έχω λάθος γιατί και μόνο που το διαβάζω αυτό που έγραψα μου μοιάζει τρομακτικό και με ασύλληπτες προεκτάσεις.
Θέλω πολύ να έχω κάνει λάθος εκτιμήσεις σε αυτό το άρθρο γιατί το μέλλον προοιωνίζεται ζοφερό. Η αλλιώς όπως έχω ξαναγράψει συνήθιζα να είμαι πολύ αισιόδοξο άτομο, αλλά τώρα τελευταία όχι πια.

Απεργία

Στην wikipedia διαβάζω ότι «Η απεργιακή κινητοποίηση (ή απλά απεργία) είναι η μαζική άρνηση από ομάδες εργατών να εκτελέσουν εργασία।» επίσης «Οι απεργίες έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί για να αναγκάσουν τις κυβερνήσεις να αλλάξουν πολιτικές ή ακόμα για να ρίξουν μια κυβέρνηση.»
Έτσι σήμερα αναρωτιέμαι το πραγματικό νόημα της απεργίας που έγινε. Αυτό το λέω γιατί ναι σύμφωνα με τον παραπάνω ορισμό μεγάλες ομάδες εργαζομένων αρνήθηκαν να εκτελέσουν εργασία στις υπηρεσίες τους αλλά εργάστηκαν κανονικά στις δεύτερες δουλειές που έχουν. Οι καθηγητές κάνανε τα ιδιαίτερα τους οι εφοριακοί υπολόγισαν το φπα οι υπάλληλοι της ΔΕΗ δούλεψαν τα ηλεκτρολογικά στις οικοδομές που έχουν αναλάβει και πάει λέγοντας. Όχι δε το κατακρίνω το παραπάνω φαινόμενο αφού το δημόσιο με τις αμοιβές του έχει καταντήσει πάρεργο απλά ψάχνω το νόημα της απεργίας όπως είπα.
Αλλά και έτσι να μην είναι πάλι δεν έχει νόημα η απεργία. Αφού η κυβέρνηση της χώρας είναι δεξιά που εξ ορισμού προασπίζεται δικαιώματα και συμφέροντα της εργοδοσίας. Μια κυβέρνηση που πρόσφατα έχει εκλεχθεί και έλεγε προεκλογικά ότι μετά τις εκλογές θα ανοίξει το ασφαλιστικό.
Είμαι σίγουρος ότι κανείς δεν παραπλανήθηκε ότι κανείς δε πίστεψε τα τρία δεν και ότι κανείς δε περίμενε το ασφαλιστικό θα λυνόταν χωρίς θυσίες.
Απλά μας αρέσει να το παίζουμε θύματα να λέμε ότι εξαπατηθήκαμε να βρίζουμε να κάνουμε διάφορες υπερβολές φωνές καραγκιοσλίκια για να αποδείξουμε ότι έχουμε δίκιο παρόλο που εμείς τους δώσαμε το δικαίωμα να μας κάνουν ότι μας κάνουν.
Αλλά επειδή ένα άρθρο δε είναι σοβαρό αν μόνο διαπιστώνει, καταγγέλλει ή κριτικάρει ήρθε η ώρα να κάνω την πρόταση μου.
Η πρότασή μου αντίθετα με την πρόταση των περισσοτέρων κομμάτων που λένε να συγχωνευτούν τα ταμία είναι να ΔΙΑΛΥΘΟΥΝ τα ταμεία. Όσα προλαβαίνουμε να διαλύσουμε δηλαδή γιατί αρκετά τα έχουν αυτοδιαλύσει. Αυτή η πρόταση μου δε είναι ακριβώς δική μου. Θυμάμαι τότε που είχα λεφτά ακόμα για να βάλω στην άκρια έκανα μια μικρή ιδιωτική ασφάλιση. Ο ασφαλιστής μου είχε πει με το μεγάλο ποσό που πληρώνεις στο ΙΚΑ (τότε οικοδομικά) εάν τα πλήρωνες στην εταιρία μας με κάθε απλό βήχα θα σε πηγαίναμε στο Λονδίνο για νοσηλεία. Είναι αλήθεια τα περισσότερα χρήματα που πληρώνουν οι ασφαλισμένοι πηγαίνουν σε ασύλληπτες σπατάλες, μίζες, δομημένα, προμήθειες και τόσα άλλα και στο τέλος δε μένουν δυστυχώς για παροχές και αυτές πρέπει να περικοπούν (δε συζητάμε για περικοπές στους άλλους κωδικούς). Το ασύλληπτο δε είναι ότι βάλαμε χέρι και στους αλλοδαπούς. Πρόσφατα έπεσε στην αντίληψη μου αλλοδαποί που τους έβαλε το κράτος να πληρώσουν τετραψήφια ποσά € και αμέσως μετά τους απελάνουν δε μπορείτε να πείτε φοβερή μαγκιά.
Έτσι συνοψίζοντας προτείνω στην κατάργηση της δημόσιας ασφάλισης και ο καθένας να μπορέσει να διαχειριστεί με όποιον τρόπο νομίζει καλύτερα τις εισφορές που θα γλιτώσει. Μόνο έτσι θα τις γλιτώσει σίγουρα και θα κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή κάποιος υπουργός να τους τις φάει. Έτσι ναι μεν κάποιοι ιδιώτες θα θησαυρίσουν (λες και τώρα είναι φτωχοί) αλλά θα μπορείς και εσύ να παίρνεις μετοχές της Χ ασφαλιστικής απολαμβάνοντας τα υπερκέρδη τους σε μικρές μερίδες και εσύ όπως γίνεται τώρα με τις τράπεζες.
Έγραψα όμως πολλά και ίσως σε κούρασα τα ξανάλεμε αύριο με ένα νέο θέμα.

Νέο ξεκίνημα

Ο Σπιρτούλης τα παράτησε. Κουράστηκε, τον πλάκωσαν οι υποχρεώσεις με το παιδί και σταμάτησε. Τον παρακάλεσα να ξεκινήσει ξανά. Δε τα κατάφερα, ίσως αργότερα. Αλλά το blog του σπιρτουλή δε πρέπει να σταματήσει εδώ. Δε το αξίζει και έτσι πήρα την απόφαση εγώ ο Μπουμπούνας μέχρι τώρα τεχνικός σύμβουλος του σπιρτούλη να το συνεχίσω μόνος μου. Έτσι από σήμερα 18 Μαρτίου 2008 ξεκινάω με καθημερινά σχόλια κοινωνικά, πολιτικά, επικαιρότητας και πολλά άλλα. Έτσι όπως η φωτογραφία που δημοσιεύω ανοίγω φτερά για μια καθημερινή χαμηλή πτήση και μεταφέροντας σε εσάς την οπτική μου για τα πράγματα. Εύχομαι και εσείς να απολαύσετε τις πτήσεις μαζί μου. Να έχετε μια καλή μέρα και τα λέμε ξανά αύριο.
mpoympoynas

Βιολέτες για μια εποχή

Aς γράψουμε, λοιπόν, ένα γράμμα με παραλήπτη ανύπαρκτο, κι όπως περπατάμε ας το αφήσουμε να μας πέσει, τάχα, κατά τύχη στο δρόμο। Aύριο, μεθαύριο θα το βρούν ξεθωριασμένο απ' τη βροχή και τότε θα 'χει πάρει όλο το νόημά του।
Από το βιβλίο του Τάσου Λειβαδίτη Βιολέτες για μια εποχή Εκδόσεις Κέδρος, 1985 (στα Μικρά γυμνάσματα λησμονιάς)


Αυτό το απόσπασμα διάλεξα να σχολιάσω σήμερα. Το διάλεξα γιατί αν και την εποχή που γράφτηκε τα γράμματα ήταν ακόμα πάνω σε χαρτί σήμερα είναι ζωντανό ακόμα το μήνυμα αυτό τώρα που τα γράμματα είναι ηλεκτρονικά και αφημένα στα διάφορα ιστολόγια।
Ξέρω ότι αυτά που γράφω δε τα διαβάσει ούτε η μάνα μου αφού η μάνα μου δε ξέρει από διαδίκτυο. Ίσως εσύ τώρα που έχεις μπροστά σου αυτό το κείμενο βιαστικά πατάς το πλήκτρο «πίσω» και δε θα διαβάσεις παρακάτω. Αλλά ειλικρινά δε με πειράζει. Δε με πειράζει γιατί αυτά που γράφω συχνά τα γράφω απλά για να βγουν από μέσα μου. Σα βάρος που δε πάει άλλο πρέπει να το αφήσω σε αυτό το σκοτεινό σοκάκι του διαδικτύου τάχα κατά τύχη. Άλλοτε παρακαλώ να μην το διαβάσει αυτό που γράφω κανένας αφού το βρίσκω φρικτό και με τη σκέψη ότι σιγά τώρα μη το διαβάσει κανείς παίρνω θάρρος να το δημοσιοποιήσω.
Πόσο σύγχρονοι είναι οι ποιητές ανεξάρτητα την εποχή που έζησαν. Όλοι εμείς οι bloggers είμαστε συντάχτες επιστολών με ανύπαρκτους παραλήπτες και όλοι εσείς (σιγά μην είστε πολλοί) λαθραναγνώστες επιστολών για ανύπαρκτους παραλήπτες.
Αγαπητέ μου παραλήπτη για να έχεις φτάσει έως αυτό το σημείο της επιστολής μου δεν μου είσαι πλέον ανύπαρκτος δε μου είσαι άγνωστος δε είσαι ένα νούμερο μόνο στο μετρητή στο τέλος της σελίδας αυτής. Είσαι αυτός που τον άγγιξα άρα είσαι αυτός που τώρα έχεις την ίδια διάθεση και σκέψη με σένα. Αυτό που ξέρω επίσης είναι ότι πλέον δε θα σε ξαναχάσω δε έχει σημασία ο χρόνος το μέσο και ο τρόπος που θα ξαναεπικοινωνίσουμε αλλά είναι σίγουρο ότι θα το ξανακάνουμε ίσως αύριο μεθαύριο θα βρεις ξανά μια επιστολή μου ξεθωριασμένη απ’ τη βροχή

και τότε θα ‘χει πάρει το νόημά της

Αφιερωμένο στην αναγνωστήρια που μου είπε πως θα με διαβάσει
mpoympoynas

Ο κύκλος των χαμένων πολιτικών

Όπως στα μαθηματικά υπάρχει μια θεωρητική γραμμή των αριθμών όπου εκεί βρίσκονται στη σειρά όλοι οι αριθμοί και εκτείνεται και από τις δυο πλευρές έως το άπειρο έτσι γίνεται και στη πολιτική। Οι αντιλήψεις και οι απόψεις για το πώς πρέπει να είναι αυτός ο κόσμος κατατάσσουν τον καθένα μας ως σημείο πάνω σε μια πολιτική γραμμή όπου οι αντιλήψεις αυτές ταξινομούνται χονδρικά σε κέντρο αριστερά και δεξιά. Οι μαθηματικοί όμως έχουν δείξει ότι η αντίληψη μας της ευθείας γραμμής στην απεικόνιση των αριθμών ίσως να είναι λανθασμένη και ίσως αυτή θα έπρεπε να απεικονίζεται με κύκλο. Ενδεικτικά αυτό το στηρίζουν από την συμπεριφορά που έχει το αποτέλεσμα της συνάρτησης 1/Χ όταν τοποθετούμε στη μεταβλητή Χ αριθμούς που είναι κοντά στο μηδέν θετικούς και αρνητικούς το αποτέλεσμα αυτό γιγαντώνεται και γίνεται άπειρο για την τιμή μηδέν. Η μεταφορά την αντίληψης αυτής στην πολιτική παρουσιάζει ένα κύκλο με την τοποθέτηση πάλι του κέντρου των αριστερών και των δεξιών αλλά μας δίνει την πληροφορία ότι οι ακροδεξιές και ακροαριστερές αντιλήψεις συγκλίνουν και πράγματι αυτό είναι αλήθεια αφού χρησιμοποιούν και οι δύο τη βία για την επιβολή των θεωριών τους. Η περίμετρος του πολιτικού κύκλου λοιπόν μπορεί να είναι μεγάλη ή μικρή αλλά μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το τι υπάρχει μέσα και έξω στο κύκλο. Πάνω στη περίμετρο και σε συγκεκριμένη τοποθέτηση είναι οι πολιτικοποιημένοι που έχουν διαμορφωμένη άποψη και με αυτοεκτίμηση την υπερασπίζονται. Έξω από το κύκλο είναι το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας μας που είτε αδιαφορεί για την πολιτική είτε έχει μια ιδεολογία που είναι αμορφοποίητη και εύπλαστη και απλώς έρχεται κοντά σε κάποια σημεία του κύκλου αλλά πάντα απέναντι από αυτόν. Η χειρότερη πάστα ανθρώπων είναι αυτοί που είναι μέσα από το κύκλο και είναι αυτοί που είναι μέσα στα πράγματα και ρέουν κυριολεκτικά ανάλογα με τα συμφέροντα τους προς διάφορες κατευθύνσεις. Αυτό προσπαθώ λοιπόν στη ζωή μου. Αν δε μπορώ να είμαι πάνω στο κύκλο και να λέω τα πιστεύω μου αμετακίνητος τουλάχιστον να είμαι έξω από το κύκλο μαζί με τους περισσότερους παλεύοντας για κάτι καλύτερο. Σας παρακαλώ αν ποτέ με δείτε μέσα στο κύκλο με τους βολεμένους και τους αθλίους της πολιτικής χαστουκίστεμε να συνέλθω δε θέλω να χαθώ μέσα στο σιφόνι του πολιτικού υπόνομου.

Υπογραφή

mpoympoynas

Οιωνοσκοπίες

Ποτέ πάντως δεν φανταζόμουνα ότι η ψήφος για την ανάδειξη αρχηγούκόμματος θα στοίχιζε δυο ευρω !! δηλαδή του προέδρου της Αμερικής πόσοπάει?Η αλήθεια είναι ότι και στο τζοκερ με δυο ευρω μπορείς να κερδίσειςπολλά εκατομμύρια , στην θέση του προέδρου δεν ξέρουμε όμως ποσάεκατομμύρια παίζονται !!Είναι πάντως μια καλή αρχή και για της εθνικές εκλογές η ψηφοφόροι ναδίνουν κάτι υπέρ πατρίδος ,ότι μπορεί ο καθένας !!Φημολογείται ότι εκτός από την ονομασία τον Σκοπίων ,θα συζητηθεί και ηνέα ονομασία των ΖΩΝΙΑΝΩΝ σε ΕΛ ΖΩΝΙΑΝΑ !!! Μετά λοιπόν την είσοδο του πετρελαίου στο χρηματιστήριο που είχε σαναποτέλεσμα η τιμή του να εκτοξευτεί , τώρα λέει συζητάνε να βάλουν στοΧ.Α.Α και το κάρβουνο , σαν την μελλοντική επένδυση αφού δεν θα μπορούμε νααγοράζουμε πετρέλαιο।!! Ακούγεται ότι μεγάλο κύμα λαθρομεταναστώνέρχονται από τα ανατολικά παράλια , δεν είναι λαθρομετανάστες ούτεΑφγανοί ούτε αφρικανοί ,είναι μετανάστες που έρχονται να ψηφίσουν !!!!Άντε και καλή εβδομάδα
!!! ΥΓ ...ΔΑΓΚΩΤΟ ΣΤΟΝ ΧΟΝΤΡΟ !!!!!

Οιωνοσκοπίες

Τελειώσαμε και με της εκλογές ,και όλα καλά ,μπήκαμε και πάλι στον ρυθμό μας και στην καθημερινότητα ! αλλά τα προβλήματα μας δεν σταματούν εδώ
Πάντως το φαινόμενο με της τράπεζες το να ξεπετάνε η μια μετά την άλλη σε κάθε γωνία είναι το κάτι άλλο !! πιο πολλές τράπεζες από τα περίπτερα , σε δυο μέρη του κόσμου βλέπεις αυτό το φαινόμενο , στην Ελλάδα και στο ΛΑΣ ΒΕΓΚΑΣ !!!. Το θέμα είναι ότι πολλά νοικοκυριά είναι καταχρεωμένα και σε λίγο οι τράπεζες θα ιδρύσουν μεσιτικά γραφεία από της κατασχέσεις. Το να έκδοση κάποιος μπλοκ επιταγών είναι τι πιο εύκολο πράγμα ,και πιο εύκολο ακόμη να συμπληρώνει ότι πόσο θέλει ανεξάρτητα από τα περιουσιακά του στοιχεία και πιο πολλή ακόμη αν θα καλυφθεί η επιταγή! Πολλοί επιτήδειοι εκδώσανε μπλοκ βάλανε στο χέρι τον απλό κοσμάκη και τώρα απολαμβάνουν τους κόπους τους κάπου μακριά !! Ποίος μας προστατεύει από αυτήν την λαίλαπα ? γιατί τόσες ακάλυπτες επιταγές ? γιατί τόσες κατασχέσεις ?μήπως εντέλει ο μεγάλος ασθενείς της Ελλάδος είναι το τραπεζικό σύστημα και όχι το πολιτικό ,και γιατί καμία κυβέρνηση δεν επεμβαίνει για αυτό το χάος που έχει γίνει χιονοστιβάδα ? Αν και κατά τους κινέζους είμαστε στην χρόνια του δράκου , στην Ελλάδα ήμαστε στην χρόνια των τοκογλύφων !!!!
Και η μεγάλη απορία μου ποίος πληρώνει την χασούρα της τράπεζας ???
Αρκετά προβληματισθήκαμε για σήμερα !!καλή εβδομάδα !!

Oιωνοσκοπίες

Μου έκανε εντύπωση όταν αυτές της μέρες περπατώντας στην πλατειά της πόλης μου είδα τα περίπτερα τον κομμάτων του Κ.Κ.Ε και του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ να είναι επανδρωμένα με νέους ηλικίας από 18 έως και 28 ετών και θυμήθηκα λοιπόν ένα περιστατικό τον καιρό που ήμουνα και εγώ 20 ετών σαν δόκιμος του εμπορικού ναυτικού.
Πρέπει να ήταν άνοιξη του 1986 και είχαμε αποπλεύσει από Χάιφα με φορτίο φρούτα για Ιταλία ,το ταξίδι μέχρι το πριντεζη αν θυμάμαι καλά κράτησε 6 με 7 μέρες και έπειτα θα φορτώναμε κοντεινερς για το Δυρράχιο (ΝΤΟΥΡΕΣ). Όταν λοιπόν ξεφορτώσαμε στο λιμάνι της Αλβανίας, τότε αν θυμάμαι καλά πρόεδρος ήταν ο ΑΛΙΑ , χρειαστήκαμε σαβούρα {έρμα} για την καλύτερη πλεύση του πλοίου. Περιμέναμε μέρες για να μας φέρουν την σαβούρα που θέλαμε και στο τέλος μας στείλανε πέντε φορτηγά με χώμα μη έχοντας κάτι άλλο να μας δώσουν , μέχρι εδώ καλά ,όταν λοιπόν τα φορτηγά άρχισαν να ξεφορτώνουν ένα συνεργείο τηλεόρασης που είχε έρθει μαζί άρχισε να παίρνει λήψης , στην αρχή δεν δώσαμε και πολύ σημασία στο γεγονός αλλά όταν μας ζήτησαν την άδεια να μπούνε μέσα στο πλοίο ,αναρωτηθήκαμε τι γίνεται. Ο πλοίαρχος τότε ρώτησε τον πράκτορα γιατί γίνεται αυτό ,και ο πράκτορας του απάντησε ότι είναι από το κρατικό κανάλι και κάνουν προπαγάνδα λέγοντας ότι <<βλέπεται στην Ελλάδα δεν έχουν ούτε χώμα και αναγκάζονται να αγοράζουν από εμάς !!>>. Δεν σχολιάσαμε απόλυτος τίποτα ,πήραμε τα απαραίτητα έγγραφα και το πρωί αποπλεύσαμε για μεσόγειο. Αυτό που θα ήθελα είναι όλοι αυτοί οι κύριοι και κύριες που φωνάζουν περί κομουνισμού έχουν ποτέ δει η έχουν ποτέ ζήση σε τέτοιο καθεστώς ??μάλλον ΟΧΙ !!
Αλλά το μεγαλύτερο έγκλημα είναι ο προσηλυτισμός που γίνεται στους νέους μας χωρίς οι ίδιοι να ξέρουν τι εστί κομουνισμός !!!!